zondag 9 oktober 2011

Gezellig

8 maart 2014
Per dag is de sfeer op het station verschillend. Neem een doordeweekse: haastende mensen met werktas in de ene en een kop koffie in de andere hand. Geen kinderen, geen ouderen. Alleen studenten en werkenden. Overvolle treinen. Je mag van geluk spreken als je een zitplaats hebt. Iedereen, werkelijk iedereen heeft oordopjes in. 
Vandaag is het zaterdag en het zonnetje schijnt. Een voorjaarsdag die veel te vroeg is. Er wordt wat afgekeuveld op de bankjes op het perron. Maar de trein is laat.  Wisselstoring hier, werkzaamheden daar... Dat verbroedert! (Of verzustert. Waarom verbroederen we alleen?) De een zucht en kijkt chacherijnig voor zich uit. De ander probeert te analyseren wat er nu werkelijk aan de hand is. Sjonge, wel twintig minuten vertraging! Toch lijken de meeste mensen er vrij laconiek onder. Het grote verschil tussen een doordeweekse dag en een weekend is te zien op de gezichten van de mensen. Op dinsdag kijkt men nors, op z'n minst stoïcijns voor zich uit. Contact is er niet. Maar in het weekend is dat zo anders! Twee oudere dames die gezellig een dagje 'uit' zijn. Een oma met haar kleinkind, die foto's van haar maakt met de ipad. Jongens met slaapzakken. Een vrouw ligt onderuitgezakt te lezen in de coupe. En ik, ik typ hier weer eens een blog. Krijg er zomaar weer zin in. In schrijven. Op deze mooie, zonnige, blije voorjaarsdag! 


dinsdag 28 juni 2011

Treinmijmering 7: Broeierig

Het is warm. Erg warm. Na een lange werkdag sta ik bezweet en plakkerig te wachten op de trein terug naar huis. Er is noodweer voorspeld. Windstoten, regen en onweer. Maar daar merk ik nog helemaal niks van. De lucht is strakblauw. Als ik naar binnen stap merk ik dat het weldadig koel is in de stiltecoupé. Er wordt veel gemopperd over de NS, maar die nieuwe treinen zijn voorzien van comfortabele airco. Ik ga zitten en kijk loom voor me uit. Ik lees nog wat stukken maar kan me niet concentreren. Aan de andere kant van het pad zit een man. Wauw, het is echt het type waar ik voor kan vallen. Hij ziet er relaxed uit en luistert een muziekje op zijn ipod. Hoe oud zou hij zijn? Ik probeer hem aan te kijken, maar hij houdt zijn blik strak vooruit. En dan...dan ontmoeten onze ogen elkaar. Het slaat in als een bliksemflits. Krijgt de KNMI dan toch gelijk? Vlug kijk ik weer voor me uit. Ik besluit ook om muziek te gaan luisteren en zogenaamd relaxed te gaan zitten. Af en toe kijk ik nog eens opzij. Zal ik hem aanspreken Nee, dat durf ik niet. We zitten immers ook in een stiltecoupé (goed excuus, vind ik zelf). Na een half uurtje Adèle in mijn oor zijn we bijna in Amersfoort. Ik sta op. Ook mijn don Juan  staat op. De trein mindert vaart en we moeten wachten tot we het perron binnen kunnen rijden. Ik voel zijn warmte achter mij. En dan gebeurt het ongelofelijke: Hij doet mijn haar opzij en kust mij zachtjes in mijn nek. Een siddering gaat door mij heen. Met een schok komt de trein tot stilstand. Ik open mijn ogen. We zijn er.

zondag 19 juni 2011

Treinmijmering 6: Slapen

Het regent en de straten zijn verlaten. Zondagmorgen, vaderdag. Wat een verschil met doordeweek, als het op weg naar het station krioelt van de forenzen. Door de regen en wind kom ik wat later dan normaal aan op het station. Ik moet nog rennen om de stoptrein te kunnen halen. Yes, hij staat er nog. Nog net op tijd wip ik naar binnen en val neer op één van de felgroene bankjes. "Can you wake me up in Zwolle?" Ja, hoor, het moet niet gekker worden. Blijkbaar zie ik er tamelijk uitgeslapen uit. En wel zo fris, dat hij denkt dat ik in elk geval níet vóór Zwolle in slaap zal sukkelen. Ik denk: Bekijk het even lekker, ik ben je wekker niet. "I have to go out in Ermelo", antwoord ik de aziatische jongen. Gelaten pakt hij z'n tas en gaat het ergens anders proberen. Ergens doet het me ook wel weer goed. Blijkbaar straal ik een bepaald soort vertrouwen uit. Ik sluit mijn ogen en val in slaap....

vrijdag 17 juni 2011

Treinmijmering 5 : Benen

Meestal is het even puzzelen met de benen. Vooral als er zo'n lange slungelstudent tegenover je zit. Jij naar rechts, hij naar links. Oeps, schopje...Zonder woorden zitten we uiteindelijk goed. Voor even. Want je zit toch niet helemaal ontspannen en  je wilt na een minuut of 10 toch wat anders. Bij een erg volle coupé is veel creativiteit nodig voor het benenspel. Soms tref je een echte gentleman die zijn benen wat uit elkaar zet zodat jij er als vrouw kuis tegenover kunt plaatsnemen. Laatst zat er een jongen tegenover mij die (deed alsof hij) sliep. Heel voorzichtig verplaatste hij zijn voet steeds dichter naar mij toe. Dat was best spannend, want oei, oei, hij raakte mij bijna. En ja hoor, het was zover. Zijn voet raakte de mijne en bleef staan waar- ie stond. Nu moest ik een keuze maken: 'Genieten' van deze geste, of er toch een eind aan maken. Ik wilde hem ook niet bruut uit zijn 'slaap' halen. Ik besloot hem een klein maar ferm zetje te geven. Het was een test. En ja hoor, even later begon deze actie opnieuw... Wij hebben ons prima vermaakt die rit.

dinsdag 14 juni 2011

Treinmijmering 4: Avond

Het is donker en stil in de coupé. s'Avonds laat zijn er niet veel mensen meer op reis. Iedereen heeft zijn bestemming bereikt. Maar ik heb nog even te gaan. Lag ik maar in mijn bed...Ik nestel mij in een hoekje en overdenk vandaag. De hele dag gewerkt. Het was druk. En vanavond naar het optreden van Wilbert geweest. Het was erg leuk om hem te zien en horen spelen. Man, wat is hij muzikaal. Ik ben trots op mijn zoon! Ik kijk opzij. Daar zit een vrouw van, ja, hoe oud zou ze zijn? Een jaar of 35? Ze neemt een slokje van haar thee. Ze heeft blond, halflang haar. Wat doet zij nu nog alleen op pad? Waar ken ik haar toch van. Ken je dat: Iemand heeft een heel bekend gezicht, maar je kunt het niet plaatsen. Werkt ze soms in een winkel waar ik vaak kom? Maar welke dan. Is ze van TV misschien? Je wilt het weten. Is het misschien een collega? Heb ik haar ontmoet bij mijn zus? Ik kijk nog eens goed. Ken ik haar van vroeger? Jazeker, én van nu.

vrijdag 10 juni 2011

Treinmijmering 3: Onderweg

Ik hou van de sfeer in de stationshal. Soms verlaten stil, maar meestal vol met stressende mensen. Zoekende blikken: Op welk perron moet ik zijn? Mensen zijn hier niet om te zijn. Ze gaan bijna allemaal ergens heen. Verwachtingsvol. Dat is het, dat is wat in de lucht hangt. De energie van het op weg zijn. Oude mensen, dunne, dikke, baby’s in wagens, studenten. En dan al die talen. Engels, Duits, Frans. De mensen die blijven zijn beklagenswaardig. Ze zitten aan de kant of lopen doelloos rond. Hoe zou het zijn: Een hele dag op het station? Ik vind het heerlijk om een tijdje te wachten op mijn trein. Maar de hele dag? Zonder doel? Misschien moet ik het experiment eens aangaan. Kijken wat er gebeurt. Je bent dan in elk geval niet alleen. Eenmaal in de trein zit er naast mij een meisje in plat fries te bellen. Het klinkt prachtig! Vandaag is weer zo’n dag van uitjes en vakantiegevoel. De vrijdag voor Pinksteren. Zou mijn lupine er nog staan? Even naar buiten kijken. Veel bos langs het spoor. Ik schrik van een gele flits die rakelings langs komt. De intercity in tegengestelde richting. Italiaans hoor ik. Ze lardeert haar woorden met het engels. Klinkt ook best leuk. Engeliaans. Die had ik nog niet gehad. Een voorzichtig zonnetje breekt door. 

dinsdag 7 juni 2011

Treinmijmering 2: Oren

Het is nog vroeg als ik station loop. De trein rijdt langs het perron en ik stap in. Ik nestel me op de bank met mijn thee en de krant. Mijn moment. Stilte. Elke ochtend dezelfde mensen in de trein. Het voelt haast vertrouwd. Het lange gele gevaarte zet zich in beweging en we rijden de stad uit richting het noorden. Ik hoor de rustige cadans van de motoren van de trein. Vaag daarbovenuit een ritmisch scherp toontje van een mp3speler die te hard staat. Ik sla mijn krant open en drink mijn thee met kleine slokjes.
Voor mij zit een vaste mede-reiziger met zoals altijd een grote koptelefoon op. Zou hij niet hele warme oren hebben? Dat kan toch niet goed zijn? Altijd die oorwarmers? Naar wat voor muziek zou hij luisteren? Het blijft gissen, want zo’n geavanceerd toestel laat geen geluiden ontsnappen. Klassiek? Rock? Nee, hij ziet er altijd relaxed uit. Volkomen zichzelf. Ik denk jazz…
Zou hij grote oren hebben, of hele kleine? Opeens weet ik het: Hij heeft misschien helemaal geen oren….